Δύο ξένες undergroundμπάντες για πρώτη φορά liveστην Αθήνα.
Οι Κροάτες Stonebrideμε τον heavy, psychedelic, doomήχο τους, έχοντας ήδη δύο κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους (στην πρώτη το masterτο έκανε ο φοβερός Billy Anderson) και πληθώρα από liveεμφανίσεις.
Οι Ιταλοί Maya Mountainsμε τους rock-stonerρυθμούς έχοντας κυκλοφορήσει πρόσφατα το πρώτο του δίσκο θα προσπαθήσουν να δείξουν ότι δεν χρειάζεται να ‘σαι topμπάντα για να παίζεις καλή μουσική, το μόνο που χρειάζεται είναι η αφοσίωση και η αγάπη για αυτό που κάνεις.
Μαζί τους οι ‘δικοί’ μας 1000modsμε τον heavyrockήχο τους και σαν πάρτυ για την κυκλοφορία του 7inch θα κατεβάσουν το φορτηγάκι γεμάτο ενισχυτές για ακόμα μία δυνατή εμφάνιση.
Όλο αυτό το πακέτο στις 22/4 στον ΑnClubμε είσοδο 8euro… Ώρα έναρξης 20:30… Beersup!!! Το tourθα συνεχιστεί στις 23 στην Κόρινθο και στις 24 και 25 Άρτα και Πάτρα αντίστοιχα.
Πριν μερικά χρόνια πήγαινα στον Αέρα στην Πετρούπολη να παρακολουθήσω ένα live στο οποίο εμφανίστηκαν 5 φιγούρες οι οποίες με είχαν ταξιδέψει για τα καλά. Από εκεί και πέρα σε κάθε τους live θα βρισκόμουνα χωμένος σε μία γωνίτσα και συνέχιζα να ονειροπολώ με την μουσική τους. Έτσι χρόνια μετά, πέφτει στα χέρια μου το πρώτο τους cd και αυτή η μαγεία πλέον ζωντανεύει κάθε φορά πλέον στο αμάξι, στο σαλόνι, στην παραλία (όχι ακόμα), στο κρεβάτι λίγο πριν παραδοθείς στον Μορφέα, και μου προκαλεί τα ίδια συναισθήματα. Θα με παρεξηγήσετε αλλά δεν μπορώ να περιγράψω τι ακριβώς μου προκαλεί η μουσική τους, σίγουρα με ταξιδεύει, με γεμίζει με χρώματα, με κάνει να αναπολώ και μου αφήνει και μία μικρή δόση λύπης. Το post χαρακτηριστικό είναι εμφανές απλά από κει και πέρα έχουν αρκετά πράγματα και όμορφες συνθέσεις, τα οποία τους κάνουν να διαφέρουν και να έχουν το δικό τους ήχο. Τα κομμάτια είναι σαν παζλ που συνδέουν το μουσικό τους κουβάρι αφού έχουν γραφτεί σε διάφορες χρονικές περιόδους, αλλά χωρίς αυτό να τα κάνει ξεκάρφωτα το ένα με το άλλο. Οι AFFORMANCEμε το ‘A Glimpse To The Days That Pass’, από την Catch The Soapπιστεύω ότι θα καταφέρουν να κάνουν και πάρα πολλούς άλλους να περιηγηθούν και να χαθούν στο μουσικό τους αυτό ταξίδι. Να ‘στε καλά για την όμορφη παρέα που μου προσφέρετε με την μουσική σας τον τελευταίο καιρό…
P.S. Αν δεν κάνω λάθος είναι αριθμημένες 500 κόπιες και το artwork είναι στο χέρι και διαφορετικό στην κάθε συσκευασία, κανένα όμως δεν είναι σαν την 210 κόπια με την μηλιά…
H Catch The Soap το Σάββατο 16/01 στο An Club παρουσιάζει ένα heavy rock live. Οι Orange Goblin από την Αγγλία για άλλη μία φορά θα μας ταρακουνήσουν με το ποτισμένο με αλκόολ heavy rock τους, μαζί τους οι δικοί μας Lord13 και Lucky Funeral. 20€ εισητήριο και οι πόρτες ανοίγουν στις 20:30
Το Σάββατο 9/1 στο κέντρο νέων στην Κόρινθο live από τους 1000Mods για την κυκλοφορία του 7inch, τους Rejection για την κυκλοφορία του δίσκου τους και τους Brotherhood Of Sleep για να συνεχίσουν να πλέκουν το μουσικό του ταξίδι. Οπότε φορτώστε τα πραματάκια σας, πάρτε το αμάξι σας, μοτοποδήλατο, μηχανή, προαστιακό και περάστε για καμία μπύρα... 21:00 ξεκινάει και είσοδο 3euro!!!
Κυριακή βραδάκι και ένα live ήταν ότι έπρεπε για να μας βγάλει από τον λήθαργο της σαπιομέρας. Κατευθυνθήκαμε για πρώτη φορά φέτος στο Rodeo για να παρακολουθήσουμε άλλο ένα εγχώριο live με δύο μπάντες που θα βλέπαμε πρώτη φορά live. Οι...
Ένα rickenbaker και ένα σετ τυμπάνων αρκούν. Το έχουν αποδείξει πολλοί και καλύτερα απ’όλους οι Om. Πρώην μέλη των υπέρτατων Sleep, έσμιξαν μετά από χρόνια και μας χάρισαν τρεις επικές δισκάρες και το At Giza για να’ μαστε περήφανοι που ζούμε αυτήν την εποχή. Ξάφνου το 2008 μας ανακοινώνουν ότι έρχονται στην Αθήνα. Ας αφήσουμε τις αντιδράσεις και το πόσο περιμέναμε να δούμε αυτό το live και ας προχωρήσουμε στο ότι ακυρώσανε. Ο λόγος; Ο ντράμερ Chris Hakius αφήνει την μπάντα. Σοκ και δέος. Οι τύποι είναι δύο άτομα μπάντα και έφυγε ο ντράμερ. Ο ΝΤΡΑΜΕΡ διορθώνομαι. Και τώρα ποιος? Τι θα γίνει? Θα το διαλύσουνε αυτό ήτανε? Όχι κάποιος θα πάει... και η απάντηση δεν άργησε να έρθει. Emil Amos το όνομα αυτού γνωστός από τους Grails. Αναμονή να για δούμε τι θα γίνει. Κυκλοφορούν βίντεακια από live τους και τρέχουμε. Απογοήτευση. (προσωπική τουλάχιστον). Ο τύπος είναι πολύ μεγάλος ντράμερ. Έχει τρελλές ιδέες και το παίξιμό του είναι απίστευτο. Σ’ αυτό δεν τίθεται θέμα συζήτησης. Στους Om που ξέραμε όμως, όλα αυτά ήταν περιττά . Γυρίσματα για τέσσερα μέτρα και με το που μπει πάλι αρχίζει γύρισμα π.χ. όχι και πάλι όχι. Θέλουμε πίσω τον μούσια με ΤΙΣ ΤΥΜΠΑΝΑΚΛΕΣ του να σε καθίζει χάμω και να μη μπορείς να κουνηθείς από «τον ήχο του». Και πάνω που λες όχι το’ χω να σηκωθώ, δεν είναι δυνατών, αρχίζει αυτή την πόρνη την καμπάνα και σε στέλνει από κει που ήρθες. Χάμω. Πάλι. Τώρα όμως? Άλλο πράγμα. Κυκλοφορία 7’ με το καινούργιο μέλος. Καινούγιο Om. Όχι. Κάτι πάει να γίνει αλλά πάλι το χάνει. Δεν έχει αυτό που πρέπει. Αναμονή για τον δίσκο λοιπόν ο οποίος ήρθε το σωτήριο έτος 2009. Βλέπεις το εξώφυλλο και σκέφται ότι αν δεν έγραφε Om, δεν υπήρχε περίπτωση να ακούσεις τον δίσκο μόνο αν πρωταγωνιστούσες στο κουρδιστό πορτοκάλι και στο βάζανε με το ζόρι. Αλλά είπαμε. Γράφει Om. Τέσσερα κομμάτια. Διάρκειες... περίεργες. Βλέπεις το δεκαεννιάλεπτο Thebes και γυαλίζει το μάτι σου. Προχωράς παρακάτω και απογοήτευση πάλι. Αποφασίζεις να πάτήσεις το play. Και καπου εκεί έρχεται το τέλος. Thebes στα γνωστά χνάρια. Μπάσο μόνο του για αρχή. Αλλά για κάτσε. Ρε τσέλο είναι αυτό? Και τι είναι αυτό το γκλινγκ γκλινγκ...? Η φωνή του Cisneros πιο μεθυστική από ποτέ. Μπαίνουν τα κρουστά και κολλάς στα ηχεία να ακούσεις ΑΚΡΙΒΩΣ τι θα παίξει. Θα τα βγάλει πέρα. ΝΑΙ! Είναι η απάντηση τώρα. ΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΑΙ! Ο τύπος μπήκε πλέον στους Om. Είναι στην μπάντα. Το αξίζει. Ο δίσκος ήρθε από άλλη εποχή. Σύγχρονη, παλλιά, δεν ξέρω, αλλά άλλη σίγουρα. Παραμόρφωση στο μπάσο. Εδώ ήμαστε. Κουνάς το κεφάλι σου στο γκρουβ, μπαίνει, λύτρωση που σε κρατάει μαζί της μέχρι το τέλος. Δεν είναι οι Om που ξέραμε. Ξεχάστε τους. Μόνο το Thebes πλησιάζει το μοτίβο των παλιών και αυτό εμπλουτισμένο με μερικά καλούδια που έρχονται στον υπόλοιπο δίσκο. Μια δεκαεννιάλεπτη μεθυστική πανδαισία, που σε απογειώνει τόσο πολύ που όταν βλέπεις τις διάρκειες και μόνο των επόμενων κομματιών, αρχίζεις την ξυνίλα πάλι. Για λίγο όμως, μέχρι να περάσει στο δεύτερο. Meditation is the Practice of Death. Δεν καταλαβαίνεις τι, αλλά κάτι υπάρχει σ’αυτό το κομμάτι με το που μπαίνει που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και μόλις μπεις στο κλίμα, κάτι που δεν αργεί να γίνει, σε πάει μόνο του μια βόλτα στην ανατολή και σε βολτάρει σε τζαμιά, παζάρια, μαγαζάκια γεμάτα με μπαχάρια, δίπλα παραδοσιακός καφενές, απ’την άλλη μπακλαβάδες και μουστακαλήδες τύποι παντού.. αλλά.....!! ξαφνικά φίδια αρχίζουν να βγαίνουν από μεγάλα κοφίνια, όλοι αρχίζουν και τα ακολουθούν σε ένα ξέρφενο ταξίδι προς την έρημο. Πυραμίδες, οάσεις και νομάδες, σκόρπια παντού. Θα μπορούσε να κρατήσει μια ζωή. Όπως και το κομμάτι. Σίγουρα κάτι ήξεραν και το άφησαν τόσο μικρό. Το σίγουρο είναι ότι δεν σ’αφήνουν να το σκεφτείς για πολύ. Cremation Ghat I και επιστρέφουμε στα σοκάκια με μπαχάρια και τους καφενέδες που ξαφνικά γεμίζει από αμέτριτες μαυροφορεμένες γυναίκες να μοιρολογούν χορεύοντας. Οι ρυθμοί ανεβαίνουν και γίνονται πιο “χαρούμενοι”, όσο μπορούν να γίνουν για Om. Και ξάφνου... η συνέχεια του Cremation Ghat I και τελευταίο κομμάτι του δίσκου, Cremation Ghat IΙ, δεν είναι και τόσο “συνέχεια”. Δεν συνεχίζουν οι χοροί, τα χαρούμενα κουνήματα από τα φίδια, τα γέλια και οι μυρωδιές από τα μπαχάρια και τους μπακλαβάδες ξεφτίζουν μέσα στη μουντή καθημερινότητα και την άχρωμη ρουτίνα. Οι οάσεις γίνονται τσιμεντένιες πλατείες που τις καταπίνει ένας γκρίζος ορίζοντας. Και κάπου εκεί σ’αφήνουν.. Πάντα είχα την άποψη ότι μέσα από την απλότητα μπορεί να βγει κάτι το τόσο όμορφο, τόσο αληθινό που μπορεί να ξεπεράσει τα πάντα. Οι Om στους τρεις πρώτους δίσκους τους έκαναν ακριβώς αυτό. Μπάσο-τύμπανα μόνο. Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο. Το απέδειξαν περίτρανα. Τώρα όμως έχουμε αλλάξει σκηνικό. Ήμουν τελείως αρνητικός όταν άκουσα το Gebel Barkal. Όταν άκουσα τα περιτά και υπερβολικά γεμίσματα τους Amos. Όταν άκουσα τα σύνθια. Όχι ότι δεν μ’αρέσουν τα σύνθια, αλλά τα θεωρούσα περιττά. Πλέον με το God Is Good με έπεισαν ότι όλα είναι μέρος της μπάντας. Σιτάρ, τσέλο, φλάουτο, κι άλλα κρουστά, και και και.. Τα έδεσαν τέλεια, τα έβαλαν μέσα στους Om χωρίς να σε ξενίζουν όπως στο εφτάρι. Πήγαν ένα βήμα μπροστά και πιστεύω για κάθε μπάντα αυτό είναι ότι καλύτερο. Σίγουρα θα μας άρεσε άλλο ένα Pilgrimage ή άλλο ένα Conference, αλλά εδώ μιλάμε καινούργιο Om, με όλη τη σημασία της λέξης.
Μια άλλη όψη του ίδιου (πολύπλευρου) νομίσματος. Αυτό δημιούργησαν οι Brotherhood Of Sleep (BOS). Το τρίο απ’την Αθήνα μας δίνει έναν δίσκο που μέσα απ’ την απλότητα ξεπροβάλουν μεγαλεία. Γκρουβάτα μεγαλεία, ψυχεδελικά, χεβυ. Οι Brotherhood of Sleep (BοS) ξεκίνησαν να παίζουν καπου το 2006 και μετά από σχεδόν τρία χρόνια πολύ καλών live, ηχογραφούν και μας παραδίδουν ένα ορχηστρικό ντελίριο. Η συνταγή η πιο απλή και σίγουρη που υπάρχει: ένα μπάσο, τύμπανα και μία κιθάρα. Το αποτέλεσμα είναι μια μεγάλη μίξη. Ο ντράμερ στον Άρη, ο κιθαρίστας στον Πλούτωνα και ο μπασίστας να τους καλεί απ’τη Γη, μιξάρουν ότι άκουσαν στα νιάτα τους. Από stoner και γκρουβ, μέχρι 70s και ψυχεδέλειες. Τα δένουν σε ένα πακέτο για το σπίτι, το αυτοκίνητο, το βουνό, την παραλία, το μπουντρούμι (διαλέχτε εσείς το μέρος) και μας αφήνουν να το επεξεργαστούμε. Ο ντράμερ με το παίξιμο να σε φρικάρει, ο μπασίστας να σε γκρουβάρει δίχως αύριο και ο κιθαρίστας να μπαφοντουμιάζει λες οι sleep του έπαιζαν την ώρα που γεννήθηκε, χρωματίζοντας πανέξυπνα την κιθάρα του με τα εφέ του. Είναι από τους δίσκους που δεν έχουν κομμάτια. Ναι, έχει τέσσερα κομμάτια αλλά δεν γίνεται να τα ακούς ένα-ένα. Βάζεις το πρώτο ξέροντας από την αρχή ότι θα το κλείσεις μόνο όταν τελειώσει ο δίσκος. 45 λεπτά για άλλους είναι πολλά, για άλλους λίγα. Αλλά σίγουρα στην συγκεκριμένη κυκλοφορία δεν καταλαίνεις για πότε περνάνε. Και το καλύτερο? Θες να το ξαναβάλεις απ’την αρχή. Να ξαναταξιδέψεις με το BOS διαστημόπλοιο του 2009. Το ταξίδι ξεκινάει! Πρώτη στάση Πλούτωνας. Η πίεση σε κερδίζει, χρειάζεσαι ξεκούραση και δυνάμεις για μετά. Κάθεσαι να μαζέψεις τα κομμάτια σου αλλά κάτι δεν σ’αφήνει να χαλαρώσεις. Ιδρώνεις, κρυώνεις, αρχίζεις και τρέμεις, δεν ξέρεις γιατί, δεν ξέρεις τι, αλλά κάτι είναι εκεί έξω που δε σε αφήνει σε ηχυχία. Κοιτάς προς τα πάνω. Ο Κρόνος αχνοφένεται και χωρίς να το καταλάβεις βρίσκεσαι πάνω του. Τεράστιος, επιβλητικός, μυστήριος. Εξερευνώντας τον, ανακαλύπτεις περίεργα περάσματα, σπηλιές και κατακόμβες. Γνώριμα μέρη αλλά απρόσιτα. Μαυρίλα, μια σάπια μυρωδιά στον αέρα και ξύπνημα αισθημάτων τρόμου και μίσους. Επιστρέφεις στο BoS09, βάζεις μπρος και τρέχεις για καπου ήρεμα. Στον ορίζοντα ίσα που φαίνεται ο Άρης. Το κόκκινο χρώμα του σε καλεί και εσύ ανταποκρίνεσαι. Άτσαλη προσγείωση μέσα σε κρατήρες και φλεγόμενα πετρώματα. Πέτρες πέφτουν απ’τον ουρανό, ξεπετάγωνται με δύναμη από το έδαφος, λιώνουν και γίνονται ένα με αυτό και μετά πάλι τα ίδια. Μέσα στον πανικό, εσύ στο κέντρο και περιέργως σε έχει καταβάλει μια γαλήνη που έψαχνες καιρό. Ξάφνου στον ορίζοντα κάτι γνώριμο. Ήρθε η ώρα. Μπαίνεις ξανά μέσα και με ελάχιστα καύσιμα ξεκινάς για πίσω. Καρφί για τη Γη. Παίρνεις φόρα. Στα μέσα της διαδρομής μένεις από κάυσιμα και απλά πλέεις προς τα εκεί. Όσο πλησιάζεις αρχίζεις να βλέπεις λεπτομέρειες. Ανεβαίνει η θερμοκρασία. Ξαφνικά πηγαίνεις πολύ γρήγορα. Ανεξέλενκτα. Ιδρώνεις, φοβάσαι. Ξυπνάς. Πατάς πάλι το play.
Άλλο ένα Σάββατο στην Αθήνα; Όχι φώναζε η συνείδησή μας. Χαζεύοντας στον διαδικτυακό χώρο έπεσε το μάτι μας στο live στο μπαράκι τις εστίας στην Πάτρα. Φιλαράκια πολλά στην ‘μηναρούπολη’ οπότε χωρίς δεύτερη σκέψη χωθήκαμε σε ένα αμάξι και βουρ. Η διαδρομή κύλισε ευχάριστα και μόλις φτάσαμε μαζευτήκαμε στην γνωστή γιαύκα του Χρήστου νωρίς το απόγευμα, με όλα τα γνωστά καθάρματα- αιώνιους φοιτητές. Μετά από αρκετή ώρα …ποσίας είπαμε να πάμε έτσι όπως είμαστε να ρίξουμε ένα τσαμάρισμα, να δούμε και το νέο studio. Η ώρα είχε πάει 9 με τα πολλά οπότε κατευθυνθήκαμε προς την εστία...
Έχετε ξεμείνει στην Αθήνα και δεν ξέρετε τι να κάνετε για να την παλέψετε; Λογικό μιάς και η πολύ ζέστη βαράει στον εγκέφαλο… Πώς θα σας φαινόταν όμως να το δροσίσετε με αρκετή και δροσερή Μεσσηνιακή μπύρα, χαλαρώνοντάς το με μουσικούλα που γουστάρετε γαρνίροντάς αυτήν την απόλαυση με την αίσθηση της αλμύρας! Οπότε αυτό το Σάββατο 8 Αυγούστου πάρτε σκηνούλα, φορέστε την όμορφή σας διάθεση, πάρτε και το κάτιτις σας μαζί και ξεκινήστε για την παραλία Μπούκα στην Μεσσήνη μιας και εκεί θα σας περιμένουν δίπλα στο κύμα τρεις μπάντες να σας ταρακουνήσουν για τα καλά, EarthOfDistrust, Routesκαι ΙsmOfKarawan. Το liveδεν έχει ώρα έναρξης ούτε και είσοδο αλλά καλό θα είναι να είστε νωρίς να κάνετε και τις βουτιές σας και να ξεκινήσει από μόνο του το όλο θέμα. Άντε ακόμα εδώ είστε... βουρ για τις παραλίες...
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:30
Η συναυλία ξεκινάει στις 21:00
Θα ακολουθήσει afterParty στο RoiMat
... Φίδια στριφογυρνούν κάτω από τον ανελέητο Ήλιο της ερήμου... Όχι και τόσο μεγάλη πιθανότητα επιβίωσης, αλλά ένας τόσο γλυκός και συνάμα τόσο επιθετικός ήχος που έρχεται από εκεί, είναι μάλλον ανέφικτο να μην σε ελκύσει σαν μαγνήτης πάνω του. Αρχίζεις να ακολουθείς, παραδομένος πλέον...
Δεν είναι ανάγκη να έχεις ζήσει στην έρημο για να αισθάνεσαι ένα μέρος της μέσα σου...
Υπάρχουν λοιπόν κι αυτές οι μπάντες με τις οποίες δενόμαστε καθώς μεγαλώνουμε και επηρεάζουν άμεσα τον ψυχισμό μας στην πορεία "ενηλικίωσης" μας και κατά συνέπεια ίσως και τον τρόπο που ζούμε σε ένα βαθμό.
Οι KarmaToBurn είναι μια από αυτές τις λίγες μπάντες που κατάφεραν με την προσέγγιση τους προς τον ευρύτερο desert/stoner ήχο να κερδίσουν το σεβασμό και την αγάπη ενός κοινού από τον αρκετές φορές "κλειστό" κύκλο (και εκ των έσω και εκ των έξω) της stonerrock κοινότητας.
Riffs που απλά διαστρεβλώνουν γλυκά το μυαλό, εκεί όπου όλα μετουσιώνονται σε έναν πελώριο ρυθμό που "ποδοπατάει" τα πάντα στο πέρασμα του, πλάθοντας εικόνες και τελικά την ελπίδα και την σιγουριά ότι η μουσική αυτή είναι και θα παραμείνει αιώνια στις καρδιές αυτών που την εκτίμησαν χωρίς προκαταλήψεις.
Οι KarmaToBurn έχουν επιστρέψει για να διεκδικήσουν ξανά τον θρόνο μιας σκηνής που, αν και άφησαν ξαφνικά γύρω στο 2002, τους περιμένει ακόμα καλά ζεσταμένος και έτοιμος προς παραχώρηση, από τους οπαδούς τους ανά τον κόσμο.
Μαζί τους, ετοιμαστείτε να δεχτείτε ηχητική επίθεση από δυο ελληνικές μπάντες με τη δική τους πορεία στο μουσικό χωροχρόνο.
Ένα διαφορετικό σύμπαν και μια παράλληλη πραγματικότητα θα δοθεί από τους BrotherhoodOfSleep, ένα instrumental/ψυχεδελικό doomrocktrio που γιορτάζει την αίσθηση της ισορροπίας των ήχων σε διάφορα επίπεδα δημιουργώντας κάτι νέο. Η μπάντα επιπλέον έχει στις αποσκευές τις και το ομότιτλο πρώτο album της και συνεχίζει δυναμικά την πορεία της προς...
Οι BullDoza, αποτελούν μια από τις έμπρακτες πιστοποιήσεις, ότι ο stoner/heavyrock ήχος που πηγάζει από εδώ στα νότια μπορεί και πρεσβεύεται από άκρως εμπνευσμένες συνθέσεις που δεν υπακούν στα stonerrock καλούπια που συχνά πυκνά οριοθετούν μπάντες ανά τον κόσμο για να δείξουν που ανήκουν, περιορίζοντας τελικά την όποια τάση για αυθεντικότητα, και γιατί όχι... πρωτοτυπία. Να είστε σίγουροι για μια πολύ δυνατή παρουσία.
